OYUNCAK HİKAYESİ
Hakkı abimizin çocuk hikayesinden sonra aklıma geldi yazmak.
Oyuncaklarla başım dertte.Adamlar öyle cafcaflı ışıklı,sesli oyuncaklar yapıyorlarki albenili oluyorlar.Yanında çocukla oyuncak dükkanın önünden geçiyorsan hapı yuttun.
Aslında düşünüyorumda hata biz büyüklerde.Hani günümüzde sana verilmeyen hak veya maddi birşey başkasına verilse "ağlamayan bebeğe emzik verilmez"derler ya o geldi aklıma.
Ben kendi çocuklarımdan biliyorum her ağladıklarında ağzına emzik verdik.Aman çocuğum ağlamasın aman çocuğum üzülmesin olduk.Hatta dahada ileri gittik bir daha hayata gelemicez dedik.Zaman çok kısa dedik.Zamanı sevdiklerimizle mutlu olmak için her aldığımız oyuncaklar da yüzlerindeki tebessümlerine kandık.Her istediklerini aldık.
Peki sonuç noldu?
Doyumsuz oldular .Hayatta her istediğini ağlayarak ,pantolonumuzu çekiştirerek annelerinin eteğini asılarak oyuncak aldıran çocuklarımız doyumsuz oldular.Her istediği maddi imakanın da varsa oyuncak aldık.Aldıktan sonra noldu bir gün ya da iki gün oynadı ve bıktı.Hatta sinirlendi bir yerlerini kırdı ,bozdu.Sokakta başka çocuktan bir oyuncak görünce bir de onu istemeye başladı.Sonu gelmez ki bunun.
Ben çocuklarıma hazır oyuncaklar alınca onun hayallerini öldürdüm.Belkide geleceklerini kararttım.Hayal yeteneklerini kapatınca kendilerine oyuncak yapamadılar.İcat edemediler .Keşif yapamadılar.
Ben çocukluğumda çamurdan evler yaptım.Kumla suyu karıştırdım mısır pramidi yaptım ,altını oydum su kanalı yaptım.Değmen mabur oldu.Su arıklarımda baraj inşa ettik.Suyun kaldırma kuvvetini ben barajda öğrendim.Tahta parçalarında gemiler vapurlar yaptık.Ambalaj lastiğinle arkasına motor yaptık.Suda potansiyel enejiyi kınetik enerjisine dönüştürdük.
Odunlarla çelik çomak oynadık.Yere daireler çizip birbirimizin yuvasını kazdık.Uzun eşek oynadık belimiz çatlayıncaya kadar.Sokakta ölü kuş bulunca cenaze töreni düzenledik .Birimiz imam olduk cenaze namazını bile kıldık.Hatta dahada ileri gittik kuşa türbe bile yaptık.Bir kişiyide türbedar ilan ettik.
Su borusunu çember yaptım telle tekerlek gibi döndürüp arkasından koşturdum.Sapanla kuş kovaladık .Fındık dalından okla yay yaptık.Daha saymakla bitmez.
Daha bu sabahki yedi yaşındaki oğlumla yaşadığım bir muhabbetti paylaşmak istedim sizlerle.
-Baba bana istediğim oyuncağı almıyorsun sana çok kızgınım
-Oğlum çok pahalı senin oyuncak
-Yok baba pahalı değil 100 liracık
-Bende o kadar oyuncağa verecek param yok
-Baba sen parayı çok seviyorsun
-Oğlum niye seveyim yok işte insan sevdiğini harcar mı?
-Baba, oğlu için sevdiklerini bile harcar.
-Oğlum ben seni seviyorum Abin için seni harcayım mı?
-Yok baba beni harcamicaksın paranı harcicaksın
Gelde alma şimdi .Ne yapsam bilemedim bana bir fikir verin yardımcı olun dostlar.
Hakkı abimizin çocuk hikayesinden sonra aklıma geldi yazmak.
Oyuncaklarla başım dertte.Adamlar öyle cafcaflı ışıklı,sesli oyuncaklar yapıyorlarki albenili oluyorlar.Yanında çocukla oyuncak dükkanın önünden geçiyorsan hapı yuttun.
Aslında düşünüyorumda hata biz büyüklerde.Hani günümüzde sana verilmeyen hak veya maddi birşey başkasına verilse "ağlamayan bebeğe emzik verilmez"derler ya o geldi aklıma.
Ben kendi çocuklarımdan biliyorum her ağladıklarında ağzına emzik verdik.Aman çocuğum ağlamasın aman çocuğum üzülmesin olduk.Hatta dahada ileri gittik bir daha hayata gelemicez dedik.Zaman çok kısa dedik.Zamanı sevdiklerimizle mutlu olmak için her aldığımız oyuncaklar da yüzlerindeki tebessümlerine kandık.Her istediklerini aldık.
Peki sonuç noldu?
Doyumsuz oldular .Hayatta her istediğini ağlayarak ,pantolonumuzu çekiştirerek annelerinin eteğini asılarak oyuncak aldıran çocuklarımız doyumsuz oldular.Her istediği maddi imakanın da varsa oyuncak aldık.Aldıktan sonra noldu bir gün ya da iki gün oynadı ve bıktı.Hatta sinirlendi bir yerlerini kırdı ,bozdu.Sokakta başka çocuktan bir oyuncak görünce bir de onu istemeye başladı.Sonu gelmez ki bunun.
Ben çocuklarıma hazır oyuncaklar alınca onun hayallerini öldürdüm.Belkide geleceklerini kararttım.Hayal yeteneklerini kapatınca kendilerine oyuncak yapamadılar.İcat edemediler .Keşif yapamadılar.
Ben çocukluğumda çamurdan evler yaptım.Kumla suyu karıştırdım mısır pramidi yaptım ,altını oydum su kanalı yaptım.Değmen mabur oldu.Su arıklarımda baraj inşa ettik.Suyun kaldırma kuvvetini ben barajda öğrendim.Tahta parçalarında gemiler vapurlar yaptık.Ambalaj lastiğinle arkasına motor yaptık.Suda potansiyel enejiyi kınetik enerjisine dönüştürdük.
Odunlarla çelik çomak oynadık.Yere daireler çizip birbirimizin yuvasını kazdık.Uzun eşek oynadık belimiz çatlayıncaya kadar.Sokakta ölü kuş bulunca cenaze töreni düzenledik .Birimiz imam olduk cenaze namazını bile kıldık.Hatta dahada ileri gittik kuşa türbe bile yaptık.Bir kişiyide türbedar ilan ettik.
Su borusunu çember yaptım telle tekerlek gibi döndürüp arkasından koşturdum.Sapanla kuş kovaladık .Fındık dalından okla yay yaptık.Daha saymakla bitmez.
Daha bu sabahki yedi yaşındaki oğlumla yaşadığım bir muhabbetti paylaşmak istedim sizlerle.
-Baba bana istediğim oyuncağı almıyorsun sana çok kızgınım
-Oğlum çok pahalı senin oyuncak
-Yok baba pahalı değil 100 liracık
-Bende o kadar oyuncağa verecek param yok
-Baba sen parayı çok seviyorsun
-Oğlum niye seveyim yok işte insan sevdiğini harcar mı?
-Baba, oğlu için sevdiklerini bile harcar.
-Oğlum ben seni seviyorum Abin için seni harcayım mı?
-Yok baba beni harcamicaksın paranı harcicaksın
Gelde alma şimdi .Ne yapsam bilemedim bana bir fikir verin yardımcı olun dostlar.
Yorumlar
Yorum Gönder